Πριν λίγες μέρες συνάντησα τυχαία ένα παλιό μου φοιτητή από το ΑΤΙ. Αποφοίτησε πριν πάρα πολλά χρόνια και μετά συνέχισε τις σπουδές του στο Brunel του Λονδίνου. Όταν ήταν εκεί, έτυχε να πάω και εγώ ανταλλαγή στο πανεπιστήμιο για λίγες μέρες. Όπως πάντα όπου με έβρισκαν οι φοιτητές παλιοί και νέοι, καταλήγαμε να τους βοηθώ με τα projects τους κάτι που πρέπει να πω μου άρεσε να κάνω γιατί έτσι μάθαινα και εγώ πολλά πράγματα. Όμως το παρακάναμε στις φοιτητικές εστίες, ένιωθαν άσχημα οι φοιτητές που με κράτησαν τόσο πολύ και με κάλεσαν να πάμε μαζί σινεμά. Το έργο ήταν το Last of the Mohigans. Είχα διαβάσει το βιβλίο όταν ήμουν μαθητής, αλλά στη μεγάλη οθόνη συγκινήθηκα πάρα πολύ. Έσκυβα ή έβλεπα αλλού να μη δουν τα μάτια μου βουρκωμένα. Ακόμη το παθαίνω με τη μουσική του έργου και όταν συναντηθήκαμε ήρθε πίσω η ανάμνηση εκείνης της νύκτας και του έργου ...